Dostęp gościnny

DRITT

DRITT
Punkty:	0
Ranking:	4915
Pokonani przeciwnicy:	23.045 (2259.)
Plemię:

Wioski (0)	Współrzędne	P.

Profil

Tekst osobisty

Dawno temu, gdy ziemia była jeszcze młoda, a lasy gęste jak tajemnice, które skrywały, istniała kraina zwana Ostępami Plemion. Nie było tam królów ani cesarzy — tylko wodzowie, których siła rodziła się z odwagi, sprytu i woli przetrwania. Każde plemię miało swoje barwy, swoje pieśni i swoje prastare rytuały, lecz jedno łączyło je wszystkie: nieustanna gotowość na nadejście wojny.

Wioski wyrastały na wzgórzach niczym drewniane twierdze, otoczone palisadami, które trzeszczały na wietrze jak stare modlitwy. W dzień słychać było brzęk kowalskich młotów, nawoływania rolników i śmiech dzieci, lecz noc należała do cieni.

Mówi się, że pierwszym zwiadowcą był człowiek bez imienia — cień, który nauczył plemiona, że wiedza jest ostrzejsza niż miecz. Od tamtej pory szpiedzy stali się oczami i uszami wodzów. Przekradali się przez pola przeciwników, liczyli ich wojowników, badali wysokość murów, a czasem podsłuchiwali szeptane przy ognisku plany. Jedna dobrze zdobyta tajemnica potrafiła odmienić los całej krainy.

Gdy nadchodził czas wojny, ziemia drżała pod stopami armii. Lekka piechota biegła niczym wiatr, niosąc pierwsze uderzenie. Kawaleria, dumna i nieposkromiona, rozcinała szyki przeciwnika jak burza. A ciężkozbrojni wojownicy, okuci w stal i żelazo, uderzali w bramy z siłą, która potrafiła skruszyć nawet najtwardsze drewno.

Obrońcy nie byli jednak bezradni. Na murach stali łucznicy, których strzały spadały na wrogów jak deszcz. W bramach włócznicy tworzyli żywy mur, a w zaułkach czekały pułapki zastawione przez tych, którzy znali każdy kamień swojej ziemi.

I tak trwała ta kraina — w równowadze między światłem a cieniem, między honorem a przebiegłością. Plemiona rosły w siłę, upadały, odradzały się, a ich legendy splatały się z historią jak nici w tkaninie przeznaczenia.

Mówi się, że kto pozna sztukę szpiegowania, ten widzi więcej niż inni. Kto opanuje sztukę wojny, ten przetrwa. A kto potrafi połączyć jedno z drugim — ten zapisze swoje imię w wieczności.